Zoals de aarde in een dag met een snelheid van meer dan het geluid om zijn eigen as draait en in een jaar met een snelheid van honderdduizend kilometer per uur rond de zon, maakt de aarde ook nog een slingerende beweging. Op het moment dat de Noordpool het dichtst bij de zon staat hebben wij hier de langste dag en als de Zuidpool naar de zon wijst beleeft het noordelijk halfrond de kortste dag. Op de dagen dat de Noord- en Zuidpool even ver van de zon verwijderd staan beginnen de lente en herfst. Hierdoor hebben wij onze seizoenen. 

Die slingerende beweging zorgt er voor dat we elke 2.200 jaar de zon op zien komen in een nieuw sterrenbeeld. Momenteel is dat vissen. Deze cyclus is daarmee rond in 26.000 jaar, dezelfde tijd waarbij er tot nu toe steeds een nieuwe ijstijd begint. Iets waar Gregg Braden in zijn boeken en ook in zijn lezingen bij Bliz Events uitgebreid over vertelde. Sommige mensen verwachten dan The Shift, zoals Wayne Dyer beschrijft in zijn gelijknamige dvd.

Huizen bouwen die niet instorten met een aardbeving, of dergelijke fenomenen is voor ons nog erg hoog gegrepen en is naast heel moeilijk ook vaak te kostbaar. Het meten van lengtegraad kan pas sinds 1778 en de informatie dat de sterrenhemel heel langzaam de dierenriem langs schuift is ook nu pas met zeer moderne technologie te meten.

Hoe bijzonder is het dat de Inca’s, Azteken, Maya’s en Egyptenaren deze kennis wel hadden en hebben gebruikt bij hun bijzondere bouwwerken? En dat zonder technologie! Wat betekent dit? Is er sprake van een overlevering van informatie en kennis uit een oudere beschaving? En waar is die kennis nu? Hebben de piramides informatie verborgen over deze kennis en misschien over waar deze vandaan komt? Hoe oud is de mens dan? Rouleert onze beschaving in die cyclus van 26000 jaar mee met de dierenriem? En beginnen we binnenkort weer opnieuw?

Terwijl we bijna niets weten van die oude kennis, is 2012 alom bekend als het jaar waarin ‘het’ gaat gebeuren. Het jaar waarin we transformeren. Of het jaar waarin de wereld vergaat. Of waarin we groeien naar een nieuw niveau.

Persoonlijk denk ik dat we al middenin een proces zitten waarin we als mens een crisistijd aan het doormaken zijn, die ons denken transformeert. We leven met veel mensen op een te kleine ruimte, wat er voor zorgt dat we ons eigen plekje willen creëren en dus heel individualistisch zijn gaan leven. Om als ras verder te kunnen en te ontwikkelen zal dat moeten worden omgevormd naar een harmonie. Zodat we als groep verder kunnen komen. Hergroeperen om sterk te zijn. Niet tegen elkaar vechten, maar met elkaar naar een betere wereld.

Natuurrampen als tsunamies en onbedwingbare ziektes wisselen elkaar al een tijd af en het lijkt frequenter en heftiger deel uit te maken van onze welvaart. We zijn eigenlijk heel kleinschalig bezig om daar symptoom-bestrijding op toe te passen en alleen het gevecht met die ziektes en rampen aan te gaan. Maar bij een ziek lichaam moet je zorgen voor een betere weerstand en gezonder leven en eten, zodat ziektes uitblijven en geen vat krijgen. Als de mensheid nu dat lichaam is en we als groep de winter door moeten, is het misschien verstandiger of zelfs noodzakelijk om te zorgen dat we als harmonie functioneren. Gunnen en delen in plaats van vragen of nemen.

Vorige week was ik in Antwerpen en zag op straat een groep jongeren met een bordje free hugs. Dat concept van een glimlach bieden en daarmee ook een glimlach creëren bij de ander en zelfs ontvangen, wat zich dus (net als die ziektes) verspreidt als positieve kiem is zo simpel en zo tekenend. Dat kan breder. Die intentie. Een gezamenlijke intentie. Lynne McTaggart schrijft hier al jaren over.

Recent heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ga nu met regelmaat naar de sportschool en heb mijn eten en drinken aangepast naar een gezond klimaat voor mezelf. Dit is iets wat op grote schaal ook zou moeten kunnen met ons wereld-lichaam: de mensheid. De energie terug vinden en voor onszelf zorgen. Als je groter denkt dan jouw individu, dan ligt hier eigenlijk de grote kans om ons lichaam op weg te helpen naar een gezond leven.

Dan is 2012 een jaar waarin we eigenlijk niet moeten wachten op wat er met de wereld gebeurt, maar moeten we ontdekken dat wij zelf iets moeten laten gebeuren, opdat de wereld verder kan.

En hier komt Bruce Lipton met de boodschap dat wij dat zelf in de hand hebben. 10 oktober in het Planetarium in Amsterdam.

Jan Peter Sträter